Ören yerine çıkan 2 kilometrelik yolun çevresinde, lahit biçiminde ya da kayaya oyulmuş Bizans mezarları vardır. Manastıra güneyden basamaklı bir yolla ulaşıldığı kalıntılardan anlaşılır. 5. ve 6. yy'a tarihlenen kayaya oyulmuş keşiş hücreleri, apsisli bir mezar şapeli, bazilika, vaftiz binası ve Büyük Kilise, manastırın yapı topluluğunu oluşturur. Ayrıca tüm yapılar boyunca uzanan sütunlu tören yolu vardır.

Kayaya oyulmuş keşiş hücreleri ile mezar şapeli, dinsel merkezin çekirdeğidir. Kompleksin en erken yapıları oldukları ileri sürülür. Mağaraların batısındaki bazilikanın kuzey duvarı kayaya oyumdur. Yapının kuzey duvarı dışındaki duvarları yıkılmış durumdadır. Bazilika, Ortaçağ Anadolu Hıristiyan sanatının dikkate değer bir örneğidir. Bu yapının doğusunda geniş bir avlu yer alır. Avlunun kuzeyinde kayaya oyulmuş mekanlar, güneyinde sütunlu galeri vardır. Ovaya bakan yanında sütunlar bulunan 115 m uzunluğundaki galerinin ortasında, her yanı kabartmalarla işlenmiş büyük niş görülür. Galeriye çıkan basamakların karşısında, Hıristiyan mimarisinde benzerine rastlanmayan bir vaftizhane vardır. Üç sütunla birbirinden ayrılmış, apsisli iki mekan halindedir. Kuzeydeki mekanda, dört kolunda da havuza inişi sağlayan basamaklar olan haç biçimli vaftiz havuzu yer alır. Bu yapı topluluğunun doğusunda bulunan Büyük Kilise'nin kuzey duvarı doğal kayadır. Diğer duvarları, özenli bir kesme taş işçiliği sergiler. Bazilikal planlı yapının üst örtüsü günümüze ulaşamamıştır.

Ana nefin, kule biçimli örtüsü ilginçtir. Kare planlı kule, paye ve sütunlarla destekli dört kemere oturur. Büyük Kilise'nin doğusunda kaya hücreleri ve bir pınar yer alır. Ne zaman terk edildiği bilinmeyen manastırın kurucusunun mezarı, kiliseye giden yolun batısındadır.