24 m yükseklikteki elips biçimli tepenin büyük ekseni 240 m, küçük ekseni 190 metredir. Höyükteki ilk yerleşme Kalkolitik Çağ'a uzanır. Tunç Çağı'ndan bugüne kadar sürekli bir yerleşim merkezi olduğu ortaya çıkartılan höyük, İlk Tunç Çağı ölü gömme geleneklerini aydınlatan gömütleriyle tanınmaktadır. Kazılar, höyüğün üç kesiminde yapılmış durumdadır. Tepedeki kazılarda bulunan sikkeler, keramikler ve mimari kalıntılar; Helenistik, Geç Roma ve Bizans yerleşmelerine aittir.

Höyüğün kuzeydoğu yamacında yapılan basamaklı kazılarda, MÖ 3000 yıllarına inen bir yerleşmeden sonra, 31.80 m daha kazılarak ana toprağa ulaşıldı. Burada ortaya çıkartılan dört kültür katı şunlardır: En alta MÖ 4250-3000'lere tarihlenen 6 evreli Kalkolitik Çağ, daha sonra MÖ 3000-2000'lere tarihlenen 9 evreli İlk Tunç Çağı, MÖ 2000'lere tarihlenen yerleşme katı ve en üstte MÖ 1200'lerden sonra yerleşilmiş iki evreli Demir Çağı katı.